STERBLOEM RSS

Archive

Sep
24th
Thu
permalink
Eeuwige jeugd? Resveratrol is volgens sommigen hét ingrediėnt van het langverwachte jeugd- en gezondheidselixer. Onderzoeken die inmiddels gedaan zijn met de toediening van de stof aan gisten, fruitvliegjes, vissen en wormpjes tonen aan dat ze allemaal langer leefden en gezonder leken dan de controlegroepen.In een artikel in het blad Nature wordt melding gemaakt van een test met muizen. Deze mochten zich wekenlang helemaal volproppen met hoogcalorisch voedsel. Sterker nog, deze dikke muizen doen wat gezondheid betreft niet onder voor soortgenoten die een normaal dieet hebben gevolgd.Wetenschappers stonden te popelen om de stof op een zoogdier uit te proberen en de muis was de eerste gelukkige. Joseph Baur van de Harvard universiteit en zijn collega’s kozen daarbij voor dieren van middelbare leeftijd, die muizen al hebben bereikt na één jaar. Een deel van de dieren gaven ze gewoon voedsel, een volgende groep zetten ze op een hoogcalorisch en dus dik makend dieet en een derde groep gaven ze eveneens vet voer, plus een dagelijkse dosis resveratrol van 22,4 milligram per kilo lichaamsgewicht.Op het moment dat de proefdieren de respectabele leeftijd van 114 weken hadden bereikt, was een aanzienlijk deel van de muizen overleden. Van de vetgemeste muizen was 58 procent gestorven, tegen 42 procent van de dieren die een normaal dieet volgden. In de groep die behalve dikmakers, resveratrol kreeg, was ook 42 procent gestorven. De onderzoekers berekenden dat resveratrol het risico om aan het vettige dieet te overlijden, met circa 30 procent verlaagde.Daarnaast werd gekeken naar de lichamelijke conditie van de muizen. De dikke dieren hadden steeds meer moeite met de oefeningen op de tredmolen. Ook hun organen gingen zienderogen achteruit. De resveratrol-muizen deden het prima. Hoewel ook zij dankzij hun voeding uitdijden, werden zij zelfs wat beter op de tredmolen. En hun organen zagen er hetzelfde uit als die van de muizen die geen dikmakers kregen.Uit onderzoek aan de genen bleek dat het bestanddeel van rode druiven en wijn een gunstige invloed heeft op allerlei processen in de cel, die bekend staan om hun levensverlengende werking. Een gen dat in de resveratrol-muizen bijvoorbeeld opvallend minder actief was dan in de ‘gewone’ dikke dieren, was Cidea. Bekend was al dat dieren waarin dit gen ‘uit staat’, beter bestand zijn tegen vetzucht en suikerziekte.Onderzoeken door de Universiteit van Ulm in Duitsland hebben nu aangetoond dat resveratrol kan helpen bij de strijd tegen obesitas, een steeds hardnekkiger fenomeen in de westerse wereld.Er moet nog verder onderzoek gedaan worden naar de positieve effecten op lange termijn voor dikke mensen, maar de weldoorvoede muizen waarmee getest is vielen daadwerkelijk af na de toediening van resveratrol.Dit zou ook de zogenaamde Franse paradox verklaren, het feit dat de Fransen ondanks relatief vet eten toch een lage sterfte ten gevolge van hartkwalen hebben.In het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw ontdekte professor Burke een enzym, het zogenaamde CYP1B1, dat uitsluitend in menselijke kankercellen werd aangetoond. Nadat eerder chemische stoffen werden ontwikkeld die dit enzym omzetten in een stof die kankercellen vernietigt, publiceerden in 2002 Britse onderzoekers in de British Journal of Cancer een studie die aantoont aan dat - in reageerbuizen - het enzym CYP1B1 in kankercellen resveratrol omzet in picetannol. Piceatannol remt de groei van kankercellen. De volgende stap is natuurlijk een proef met resveratrol op mensen. Maar voor wie daar niet op wil wachten: resveratrol is al lang en breed verkrijgbaar via internet. Omdat nog niemand weet wat voor effecten een grotere dosis resveratrol op de lange termijn op het menselijk lichaam heeft, kan er beter niet mee worden geėxperimenteerd, zeggen onderzoekers.Een glaasje wijn kan echter altijd. Een glas bevat slechts 0,3 procent van de dosis die Baur zijn muizen dagelijks gaf. En om er nou iedere dag een aantal flessen doorheen te jagen, daar wordt een mens ook niet gezonder van. Overdaad schaadt.  Bitter in de mond maakt het hart gezond Dit oude gezegde blijft opgaan. Zo worden ook aan tannines en anthocyanen (kleurstoffen) allerlei gezonde en helende eigenschappen toegerekend.Om deze stoffen en resveratrol in onze wijn te krijgen, moeten we vruchten gebruiken die ze bevatten. Zoals eerder werd gesteld, is bewezen dat de manier waarop planten worden gekweekt van invloed is op de ontwikkeling van resveratrol. Een rode druif die regelmatig werd besproeid met allerhande verdelgingsmiddelen, zal dus waarschijnlijk minder van deze stof bevatten dan zijn niet bespoten soortgenoot. Wat er niet in zit, kun je er ook niet uit halen!Vervolgens speelt het wijnmaakproces een grote rol. Twee belangrijke aspecten zorgen voor de opname van allerhande stoffen in de wijn: het alcoholgehalte en de contactduur.De voor ons belangrijke stoffen worden voor een belangrijk deel aan de vruchten onttrokken door de inwerking van alcohol. Hoe langer deze inwerking kan duren, hoe meer extractstoffen worden verkregen.Het is daarom dat witte wijnen praktisch geen resveratrol, anthocyanen en tannines bevatten (sapgisting) en rode wijnen meestal wel. Als echter rode wijnen worden gemaakt door het gebruik van snelle methoden zoals macération carbonique (koolzuurinweking) of pulpverhitting dan worden weinig van deze stoffen in de rode wijn aangetroffen.De conclusie kan dan ook alleen maar zijn: Willen wij gezonde wijn maken, dan is een lange pulpgisting bij relatief lage temperatuur nodig en moeten de verwerkte druiven op een zo natuurlijk mogelijke manier zijn gekweekt. 

Eeuwige jeugd?

Resveratrol is volgens sommigen hét ingrediėnt van het langverwachte jeugd- en gezondheidselixer. Onderzoeken die inmiddels gedaan zijn met de toediening van de stof aan gisten, fruitvliegjes, vissen en wormpjes tonen aan dat ze allemaal langer leefden en gezonder leken dan de controlegroepen.In een artikel in het blad Nature wordt melding gemaakt van een test met muizen. Deze mochten zich wekenlang helemaal volproppen met hoogcalorisch voedsel. Sterker nog, deze dikke muizen doen wat gezondheid betreft niet onder voor soortgenoten die een normaal dieet hebben gevolgd.Wetenschappers stonden te popelen om de stof op een zoogdier uit te proberen en de muis was de eerste gelukkige. Joseph Baur van de Harvard universiteit en zijn collega’s kozen daarbij voor dieren van middelbare leeftijd, die muizen al hebben bereikt na één jaar. Een deel van de dieren gaven ze gewoon voedsel, een volgende groep zetten ze op een hoogcalorisch en dus dik makend dieet en een derde groep gaven ze eveneens vet voer, plus een dagelijkse dosis resveratrol van 22,4 milligram per kilo lichaamsgewicht.Op het moment dat de proefdieren de respectabele leeftijd van 114 weken hadden bereikt, was een aanzienlijk deel van de muizen overleden. Van de vetgemeste muizen was 58 procent gestorven, tegen 42 procent van de dieren die een normaal dieet volgden. In de groep die behalve dikmakers, resveratrol kreeg, was ook 42 procent gestorven. De onderzoekers berekenden dat resveratrol het risico om aan het vettige dieet te overlijden, met circa 30 procent verlaagde.Daarnaast werd gekeken naar de lichamelijke conditie van de muizen. De dikke dieren hadden steeds meer moeite met de oefeningen op de tredmolen. Ook hun organen gingen zienderogen achteruit. De resveratrol-muizen deden het prima. Hoewel ook zij dankzij hun voeding uitdijden, werden zij zelfs wat beter op de tredmolen. En hun organen zagen er hetzelfde uit als die van de muizen die geen dikmakers kregen.Uit onderzoek aan de genen bleek dat het bestanddeel van rode druiven en wijn een gunstige invloed heeft op allerlei processen in de cel, die bekend staan om hun levensverlengende werking. Een gen dat in de resveratrol-muizen bijvoorbeeld opvallend minder actief was dan in de ‘gewone’ dikke dieren, was Cidea. Bekend was al dat dieren waarin dit gen ‘uit staat’, beter bestand zijn tegen vetzucht en suikerziekte.Onderzoeken door de Universiteit van Ulm in Duitsland hebben nu aangetoond dat resveratrol kan helpen bij de strijd tegen obesitas, een steeds hardnekkiger fenomeen in de westerse wereld.Er moet nog verder onderzoek gedaan worden naar de positieve effecten op lange termijn voor dikke mensen, maar de weldoorvoede muizen waarmee getest is vielen daadwerkelijk af na de toediening van resveratrol.Dit zou ook de zogenaamde Franse paradox verklaren, het feit dat de Fransen ondanks relatief vet eten toch een lage sterfte ten gevolge van hartkwalen hebben.In het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw ontdekte professor Burke een enzym, het zogenaamde CYP1B1, dat uitsluitend in menselijke kankercellen werd aangetoond. Nadat eerder chemische stoffen werden ontwikkeld die dit enzym omzetten in een stof die kankercellen vernietigt, publiceerden in 2002 Britse onderzoekers in de British Journal of Cancer een studie die aantoont aan dat - in reageerbuizen - het enzym CYP1B1 in kankercellen resveratrol omzet in picetannol. Piceatannol remt de groei van kankercellen. De volgende stap is natuurlijk een proef met resveratrol op mensen. Maar voor wie daar niet op wil wachten: resveratrol is al lang en breed verkrijgbaar via internet. Omdat nog niemand weet wat voor effecten een grotere dosis resveratrol op de lange termijn op het menselijk lichaam heeft, kan er beter niet mee worden geėxperimenteerd, zeggen onderzoekers.Een glaasje wijn kan echter altijd. Een glas bevat slechts 0,3 procent van de dosis die Baur zijn muizen dagelijks gaf. En om er nou iedere dag een aantal flessen doorheen te jagen, daar wordt een mens ook niet gezonder van. Overdaad schaadt. 

Bitter in de mond maakt het hart gezond

Dit oude gezegde blijft opgaan.

Zo worden ook aan tannines en anthocyanen (kleurstoffen) allerlei gezonde en helende eigenschappen toegerekend.Om deze stoffen en resveratrol in onze wijn te krijgen, moeten we vruchten gebruiken die ze bevatten. Zoals eerder werd gesteld, is bewezen dat de manier waarop planten worden gekweekt van invloed is op de ontwikkeling van resveratrol. Een rode druif die regelmatig werd besproeid met allerhande verdelgingsmiddelen, zal dus waarschijnlijk minder van deze stof bevatten dan zijn niet bespoten soortgenoot. Wat er niet in zit, kun je er ook niet uit halen!Vervolgens speelt het wijnmaakproces een grote rol. Twee belangrijke aspecten zorgen voor de opname van allerhande stoffen in de wijn: het alcoholgehalte en de contactduur.De voor ons belangrijke stoffen worden voor een belangrijk deel aan de vruchten onttrokken door de inwerking van alcohol. Hoe langer deze inwerking kan duren, hoe meer extractstoffen worden verkregen.Het is daarom dat witte wijnen praktisch geen resveratrol, anthocyanen en tannines bevatten (sapgisting) en rode wijnen meestal wel. Als echter rode wijnen worden gemaakt door het gebruik van snelle methoden zoals macération carbonique (koolzuurinweking) of pulpverhitting dan worden weinig van deze stoffen in de rode wijn aangetroffen.De conclusie kan dan ook alleen maar zijn: Willen wij gezonde wijn maken, dan is een lange pulpgisting bij relatief lage temperatuur nodig en moeten de verwerkte druiven op een zo natuurlijk mogelijke manier zijn gekweekt.